Dag iedereen
Voor diegenen die ons niet kennen, ik ben Marc, echtgenoot van Anne-Marie en vader van Jelle.
Omdat er geen gezinsweekenden meer georganiseerd worden en we jammer genoeg niet aanwezig kunnen zijn op de paasactiviteit waar er herinneringen van de afgelopen jaren worden opgehaald, werd er aan mij gevraagd of ik eens wilde nadenken wat ons eerste en ook meteen het laatste gezinsweekend voor ons als gezin betekende.
Het gezinsweekend was voor ons na 6 jaar (2 jaar door Corona en 4 jaar door gezondheidsredenen) de eerste maal dat wij uit ons sociaal isolement werden gehaald. Jaren speelde ons leven zich grotendeels af binnen dezelfde 4 muren. De sociale contacten die er waren, kwamen vooral uit de hulpverlening. Dit zorgde vaak voor een beklemmend gevoel met de nodige frustraties. Er heerste veel onzekerheid, machteloosheid en stress in ons gezin. Hierdoor waren we niet meer aan het leven, maar wel aan het overleven in een voor ons uitzichtloze situatie.
Alsof het zo moest zijn, vond er 7 maanden na mijn harttransplantatie een gezinsweekend plaats. Een maand eerder en we konden niet deelnemen omwille van een groot risico op infecties. Het kwam op het perfecte moment. Voor het eerst in lange tijd konden wij even ontsnappen. Even weg uit de zorgen, uit de druk, weg van alles wat ons dagelijks leven zo zwaar maakte. Het voelde alsof er opnieuw ruimte kwam om te ademen, even terug mochten voelen hoe het is om terug te leven in plaats van te overleven.
Het mooiste en meest bijzondere wat er ons van dat weekend zal bijblijven, is dat we onze zoon opnieuw zagen lachen, écht lachen. Lachen van geluk zonder de constante spanningen en zorgen die hij al zo lang met zich meedraagt. Daar zagen we een kind wat terug kind kon zijn. Hij was vrijer, vrolijker, hij was voor even terug zichzelf. Alleen dat al terug te mogen zien zorgde ervoor dat het weekend voor ons al geslaagd was.
Voor ons als ouders zorgde dit voor een enorme rust, rust waarvan we ons afvroegen of die nog bestond. Even geen constante alertheid, geen opeenstapeling van zorgen maar wel een enorme stilte en rust. Er was tijd en ruimte om op adem te komen, om even stil te staan, om te genieten van elkaar en dat allemaal zonder stress en druk.
Wat het weekend nog specialer maakte, waren de ontmoetingen met de andere gezinnen. Zoveel mooie mensen elk met hun eigen verhaal, hun eigen traject. Er werd niet geoordeeld of veroordeeld, maar er was begrip, warmte en oprechte acceptatie. We mochten zijn wie we zijn, los van onze situatie. Iedereen was er om dezelfde reden: “even ontsnappen aan de dagdagelijkse uitdagingen, op zoek naar ademruimte”.
Het is jammer dat dit stopgezet wordt, want net zoals wij zijn er nog andere gezinnen die hier nood aan hebben. Voor ons was dit dan ook niet zomaar een uitstap maar wel een moment waar wij terug perspectief begonnen te zien. Ik heb mijn zoon terug leren zien zoals hij echt is…
Vandaar wil ik ook afsluiten met een oprechte dankjewel aan Samenpunt en iedereen die dit mogelijk gemaakt heeft. Dankjewel voor de zorg, de warmte en de ruimte die jullie in ons gezin gecreëerd hebben. Wat dit voor ons betekende, is moeilijk in woorden uit te leggen. Dat moment heeft voor altijd een plaatsje in ons hart.
Dat weekend was het moment waarop wij als gezin SAMEN een PUNT hebben gezet na een lange periode van negativiteit en machteloosheid.
Groetjes
Jelle, Anne-Marie & Marc
